De besparingen bij De Lijn blijven voor onrust zorgen, maar de minister heeft hier geen oren naar. Opvallend is dat 14 van de 15 vervoersregioraden zich expliciet hebben uitgesproken tegen de besparingen. In veel gevallen gebeurde dat zelfs in volledige consensus, zelfs na een tweede rondje zalven. Toch lijkt deze eensgezinde oproep vanuit het terrein geen weerklank te vinden bij de minister. Ook tal van middenveldorganisaties uitten hun bezorgdheid over de impact op de bereikbaarheid en de kwaliteit van het openbaar vervoer.

Die bezorgdheid werd formeel overgemaakt aan minister van Mobiliteit Annick De Ridder in een schrijven van 20 februari en herhaald eind maart, mee ondertekend door ACOD TBM. In de brief werd aangedrongen op overleg en een heroverweging van de besparingen. Tot vandaag blijft een antwoord uit. Dit getuigt van gebrek aan fatsoen.

Invloed op personeel en reizigers

Volgens ACOD TBM wordt er geschrapt zonder dat er een volwaardig alternatief is. Dit zal voor meer vervoersarmoede zorgen. De besparingen gebeuren zonder visie, terwijl de reële noden op het terrein onvoldoende worden meegenomen in de besluitvorming.

Ook het verschoven budget van 8,5 miljoen euro dat zal moeten gezocht worden binnen de algemene werking van De Lijn is een ondoordachte keuze. Vele diensten staan nu al onder zware druk en deze verschuiving zal dit niet verbeteren. Iedereen verliest hierdoor: de reizigers omdat zowel de bussen als de achterliggende diensten worden getroffen en onze medewerkers die voor de zoveelste keer de besparingen zullen moeten dragen.

‘Tering naar de nering’?

De minister forceert nu de besparingen met het voorwendsel dat “de tering naar de nering moet worden gezet” en dat ingrepen bij De Lijn “onvermijdelijk” zijn. ACOD TBM verwerpt die redenering: “Binnen haar eigen departement kunnen andere keuzes worden gemaakt. Dat dit niet gebeurt is een bewuste politieke keuze, waarvoor zij de volledige verantwoordelijkheid draagt. Dit komt volgens ons doordat bij haar elke affiniteit ontbreekt met zowel de reizigers als het personeel dat dagelijks instaat voor de dienstverlening.

Dat zij niet het beleid voert dat afgesproken is in de schoot van de Vlaamse regering, namelijk het toekennen van groeibudgetten, is en blijft voor ons contractbreuk.

Basisbereikbaarheid onder druk

De uitrol van de basisbereikbaarheid werd immers opgezet als een budget-neutrale hervorming. Dat uitgangspunt is volgens ACOD TBM ook niet gerespecteerd. Dat een openbare dienst efficiënt werkt, mag geen aanleiding zijn om daarna alsnog bijkomende besparingen door te voeren.

Intussen groeit het maatschappelijke verzet. Lokale besturen, vervoersregioraden, middenveldorganisaties en reizigers laten steeds luider van zich horen. Toch lijkt die brede ontevredenheid weinig invloed te hebben op het beleid.

Een volksvertegenwoordiger of minister die niet luistert naar het volk, hoort niet. Wij zullen ons dan ook blijven verzetten, in het belang van het personeel en van de reizigers.

Stan Reusen